Weer thuis, maar mijn hart bleef in Israël
Het is inmiddels twee weken geleden dat we weer naar huis moesten gaan. De eerste paar dagen voelde ik een leegte, een soort heimwee wat ik niet kan verklaren.
Ik vroeg mij daardoor af of HaShem nog wel dichtbij mij was en wat ik moest doen met de gevoelens die mij overvielen. Voor dat we vertrokken was ik al bang voor dit gevoel, diep in mij wist ik dat ik iets zou ervaren wat mij niet los zou laten. Alhoewel ik dankbaar ben voor het leven dat HaShem mij heeft gegeven hier in Nederland met de mensen om mij heen, de Noachitische community, de huisdieren, ons huisje en campertje Emunah...het vult die leegte niet.
Wat doe je als je hart ergens wilt zijn maar je het niet kan bereiken? Het gevoel van constant aantrekken en afstoten is misschien wel de dans in ons leven. Het zweven tussen de wereld en HaShem, tussen niet Joods en Joods, tussen de slechte neiging en het goede, tussen conflict en kalmte. Een wereld van contradicties waar wij maar niet thuis bij voelen.
De waarheid is altijd een streven geweest. Al ligt de waarheid voor ieder mens anders, zochten wij naar de waarheid die resoneert met wat wij voelen in onze harten. De wereld zit vol met leugen en bedrog en niets is wat het lijkt. Ik noem het altijd omgekeerde psychologie. Een pad wat perfect en duidelijk leek te zijn kan tot dwaal en verdriet leiden terwijl het pad wat niet perfect is blijkt te leiden naar het doel.
Zo was de reis naar Israël niet gewoon een vakantie, maar een reis voor de ziel. Wat mensen zien als een land vol conflict en chaos, zag ik een georganiseerde chaos met een doel. Het land, de mensen, gebeurtenissen, alles gaat zoals het verhaal moet gaan. En zo ook nam ik deze gedachte mee naar huis.
Een week geleden kwamen antwoorden die er al waren maar werden extra bevestigd. Dat de reis in ons leven in de toekomst een andere wending kan nemen is een resultaat van een diep gekoesterde wens en toegewijde verlangen om HaShem te dienen.
Misschien is dat ook waarom het thuiskomen zoveel in mij losmaakt. We zijn weer hier, het gewone leven gaat verder, maar vanbinnen is er iets veranderd. Het verlangen dat er al zo lang was, heeft in Israël meer ruimte gekregen. Nu we thuis zijn, voel ik des te sterker hoeveel het voor ons betekent.
Hoe het verder zal gaan weten we nog niet. Dat maakt mij soms bang, juist omdat het zo dichtbij ons hart ligt. Maar ik hoop dat we met vertrouwen de stappen mogen zetten die voor ons liggen, met HaShem als onze leidraad.
En die heimwee? Die gaat voorlopig met mij mee. In mijn gedachten, in mijn gebeden en in de hoop dat we op een dag weer mogen gaan. Want er is iets in Israël wat ik moeilijk kan uitleggen, maar wat ik diep vanbinnen herkende. Een gevoel van thuiskomen, op een plek waar we nog maar net waren.
Geschreven door Sarah
Vond je dit artikel leuk? Geef het een like en deel het!
© Copyright, alle rechten voorbehouden.
Opmerkingen