Wanneer commentaren harder zijn dan kogels
- 29 jan
- 2 minuten om te lezen
Ik las vandaag over een aanval op het Chabad-hoofdkwartier in New York. Een auto die inreed op een Joods gebouw. Angst. Schrik. Trauma.
Ik weet dat het in deze tijden ontzettend moeilijk is. Er hangt spanning in de lucht.
Het antisemitisme groeit zichtbaar. Voor Joden wereldwijd is waakzaamheid geen abstract begrip meer, maar dagelijkse realiteit.
Juist daarom raakten niet alleen de beelden van de aanval mij, maar vooral de reacties onder de video’s.
“Why isn’t he shot dead?”
“All that was missing was him screaming about Allah.”
“I bet the mayor will personally shake his hand.”
Zinnen die achteloos worden getypt, maar geladen zijn met haat, spot en ontmenselijking.
Wat hier gebeurt, gaat verder dan woede. Dit is cynisme dat mensenlevens reduceert tot karikaturen. Dit is collectieve straf in woorden en het moment waarop angst omslaat in moreel verval.
De Torah en ook de Noachitische ethiek, leert iets wat vandaag radicaal lijkt: Rechtvaardigheid is geen wraak. Rechtvaardigheid betekent niet dat we onze menselijkheid opgeven zodra het spannend wordt en dat betekent niet dat kwaad wordt goed gepraat. Het betekent dat recht niet mag worden vervangen door bloeddorst.
Wanneer mensen onder video’s roepen om de dood van een verdachte, of hele bevolkingsgroepen bespotten en demoniseren, dan zoeken zij geen veiligheid en geen gerechtigheid. Dan zie je een hart dat zichzelf afsluit om niet te hoeven voelen.
En ja, ik begrijp waar de spanning vandaan komt. Ik begrijp de angst en ik begrijp de pijn van Joodse gemeenschappen die zich steeds vaker aangevallen voelen.
Maar juist dan is de vraag: worden wij wat wij vrezen?
Een samenleving die geweld beantwoordt met woorden die doden willen verliest iets heiligs: het besef dat ieder mens is geschapen naar het beeld van de Schepper.
Dat ik dit moeilijk vind om te lezen, betekent niet dat ik naïef ben. Het betekent dat ik weiger afgestompt te raken. Want zodra woorden ons niets meer doen, is de ziel al begonnen te verharden.
Misschien is onze taak in deze tijd niet om harder te roepen, maar om mens te blijven. Juist wanneer dat het moeilijkst is.
Geschreven door Sarah
Vond je dit artikel leuk? Like en deel het!
© Copyright, alle rechten voorbehouden.
Opmerkingen